ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ

ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ

Δευτέρα, 28 Σεπτεμβρίου 2015

Στοχασμός μπροστά σε μια παλιά οικογενειακή φωτογραφία


Του Δημήτρη Τσιγάρα
Παρατηρώντας μια παλιά οικογενειακή φωτογραφία που απεικονίζει, με τη σειρά, και κατά ηλικία, όλα τα εγγόνια του παππού μου και της γιαγιάς μου, Κωνσταντίνου και Αικατερίνης Τσιγάρα, προέκυψαν διάφορες σκέψεις και αναδείχθηκαν αβίαστα τα αυτονόητα ερωτήματα: Για ποιο λόγο τραβήχτηκε αυτή η φωτογραφία, στον συγκεκριμένο τόπο και χρόνο και με την συγκεκριμένη σκηνογραφία;
Πίσω όμως από την επιτηδευμένη απλότητα της σκηνογραφίας της κρύβεται ο συνδυασμός και η σύνθεση απροσδόκητων συνειρμών.
Για την ανακάλυψη και την ανάγνωσή τους απαιτείται η διάθεση μιας ιδιαίτερης ματιάς και η ικανότητα συνταιριάσματος εικόνων και συμβόλων από την παράδοση μέχρι την δραματικότητα της σύγχρονης καθημερινότητας.
Σε πρώτο αφηγηματικό επίπεδο θα μπορούσε κανείς να παρατηρήσει μια νοσταλγική προσκόλληση σε μνήμες παιδικές, στο προγονικό ενδιαίτημα του παππού και της γιαγιάς.
Ίσως να είναι η ανάγκη για ένταξη σε κάποια συλλογικότητα, η ανάγκη του ανήκειν.
Η πατρωνυμική μας σχέση είναι ο ακούσιος κοινός μας σύνδεσμος (αδέλφια και ξαδέρφια όλοι).
Παρατεταγμένοι σε σχέση με την κλίμακα του χρόνου, ο Κώστας, η Σοφία, ο Δημήτρης, ο Κώστας, ο Στέργιος, ο Γιώργος, η Δέσποινα, ο Σπύρος, ο Κώστας, ο Βάιος, η Κατερίνα.
Αυτός ο κοινός δεσμός, μας δένει και με τον κοινό φτωχικό τόπο της γενέτειράς μας. Έναν τόπο μεταιχμιακό, που σχετίζεται με το κέντρο της γης, ή την απομόνωση, με την αφθονία, ή την έλλειψη, με την αποφασιστικότητα της άποψης και της ευθύνης ή την ροπή προς το άλλοθι.
Σ’ αυτόν τον τόπο εκτυλίσσονται οι γλυκές – πικρές – γυμνές ιστορίες του καθενός, αλλά και τα κοινά – κρυφά και ωραιοποιημένα ή δραματοποιημένα όνειρα.
Πρωταγωνιστές στην παιδικότητα, στην ανήσυχη εφηβεία, στη νιότη, στην δικαιοδοσία εκπλήρωσης του ονείρου, στην επερχόμενη νομοτελειακά ενηλικίωση, στο αδιέξοδο της θνητότητας, υπομένουμε το ρόλο μας στο χρόνο, και υπηρετούμε το ανερμήνευτο σενάριο της ζωής.
Σαν ο καθένας μας να ζει σε μια φυλακή την οποία έχει επινοήσει ο ίδιος.
Με τη ματιά της εσωτερικής ελευθερίας ξεπροβάλλουν μπροστά οι υπαρξιακές αναζητήσεις.
Στην πάλη για ερμηνευτικό φωτισμό του υπαρκτικού αινίγματος, πρώτο είναι το πρόβλημα της ελευθερίας από τους περιορισμούς που επιβάλλουν στην ύπαρξή μας οι δεδομένες αναγκαιότητες της φύσης μας: η υποταγή στον χρόνο, στον χώρο, στη φθορά, στο θάνατο.
Υπνοβάτες της καθημερινότητας, σφραγισμένοι από την πατρώα ταυτότητα, που μας καθορίζει, μας χαρίζει αλλά και μας καταδυναστεύει δίχως έλεος.
Ακροβάτες σε τεντωμένο σχοινί ανάμεσα στην προσμονή της απόκτησης και στο φάσμα της απώλειας.
Ορειβάτες της ζωής, συνταιριάζουμε τη σκοτεινότητα του νοήματος με την μελαγχολία του συναισθήματος και την ονειρική υφή των εικόνων με την ακριβή αποτύπωση μιας εμπειρίας, λαχταρώντας τον έρωτα ενώ δεν μας προσφέρονται παρά μονάχα θλιβερά υποκατάστατά του.

Στέκομαι μπροστά στη φωτογραφία, την κοιτάζω με στοχαστική διάθεση κι αναρωτιέμαι: «Μήπως το μάτι με το οποίο βλέπουμε τον θεό είναι το ίδιο με το οποίο βλέπει ο θεός εμάς;»

Τετάρτη, 24 Σεπτεμβρίου 2014

Στοχασμός σε δυο παλιές σχολικές φωτογραφίες του Βαλτινού. Του Δημήτρη Τσιγάρα


Δυο σπάνια ντοκουμέντα, δυο σχολικές φωτογραφίες που είχαν ευλαβικά φυλαχθεί σε συρτάρια, και κουτιά, βγήκαν στο φως να μας φανερώσουν τα μυστικά τους, να μας δείξουν τα χαρακτηριστικά στοιχεία μιας άλλης εποχής. Μιας εποχής που έφυγε ανεπιστρεπτί, αλλά που άφησε πίσω της, αναλλοίωτο το στίγμα μιας λιτής και απέριττης ζωής.
Δυο φωτογραφίες που διασώθηκαν από τη λήθη του χρόνου, και είναι εδώ για να μας δώσουν πάμπολλες πληροφορίες και να μας θυμίσουν τα περασμένα.
Δυο παλιές φωτογραφίες που μπορεί να ξεσηκώσουν μνήμες. Μνήμες που μπορεί να γίνουν μονοπάτια… και ποιος ξέρει που μπορεί να οδηγήσουν…
Δυο φωτογραφίες θυμητάρια, που σχετίζονται μεταξύ τους και που θέλουν να μας αφηγηθούν την ιστορία τους.
Είναι ασπρόμαυρες και όμως μπορείς να πλάσεις στο μυαλό σου ολόκληρες ιστορίες. Οι ασπρόμαυρες φωτογραφίες είναι πιο πειστικές, δε σε παρασύρουν, με τα χρώματα, έχουν μεγαλύτερη καλλιτεχνική διαύγεια, και καλούν τη σκέψη και τη φαντασία μας στο ουσιώδες.
Χρονικά προσδιορίζονται στο έτος 1928 και τοπικά στο δημοτικό σχολείο Βαλτινού, που στεγάζονταν τότε, μέσα στον χώρο του Ιερού Ναού, Αγίου Αθανασίου Βαλτινού.
Στην πρώτη φωτογραφία, που απεικονίζονται οι μαθητές του Βαλτινού με την δασκάλα τους στο κέντρο, Αναστασία Ζούπα, καταμαρτυρείται η κρυμμένη ελληνικότητα και ο λιτός σχολικός βίος του τόπου.
Μια δασκάλα και δεκάδες παιδιά. Τα μισά αγόρια φορούν πηλήκιο, κάποια κρατούν στα χέρια τους λουλούδια, κάποια άλλα είναι ξυπόλητα, όμως όλα έχουν μια στάση μεγαλοπρέπειας που αποπνέει ιερότητα αγιογραφίας.
Τόπος και κόσμος κατοικημένοι από την οικονομία και την απλότητα, σχεδόν έναν αιώνα πριν.
Μέχρι σήμερα που γράφονται αυτές οι γραμμές, από όλους τους εικονιζόμενους μαθητές, ζει μόνο ένας.


Στην δεύτερη και μισοσχισμένη φωτογραφία, απεικονίζονται, στον ίδιο ακριβώς χώρο, οι μαθητές της Κάτω Ελάτης και του Μελίγου με την ίδια δασκάλα να κάθεται στο κέντρο.
Ήταν τότε που, και τα τρία χωριά, Βαλτινό, Μέλιγος και Κάτω Ελάτη, είχαν έναν δάσκαλο και κοινό αυτό το σχολείο.
Πολυπληθέστερη όσον αφορά τους μαθητές, αλλά σχεδόν ίδια η σκηνογραφία της.
Μόνο που η φθορά του χρόνου τραυμάτισε τη φωτογραφία και το σχίσιμό της έσβησε ένα κομμάτι από την σχολική τάξη.
Αναπόφευκτη η αναζήτηση και η δυσκολία της αναγνώρισης των προσώπων: «εδώ είναι ο παππούς μου, εκεί μάλλον η γιαγιά μου, εκεί ο τάδε, εκεί ο δείνα…»
Άραγε, ποιος ήταν ο φωτογράφος που υπηρέτησε αυτή την ομορφιά με την τέχνη του; Ποιος τράβηξε και έβγαλε αυτές τις φωτογραφίες και απαθανάτισε, όσο καλύτερα μπορούσε, αυτό το μεγαλείο;
Κοιτάζοντάς τες, θαρρείς πως θα γίνει κάτι μαγικό και θα πας πάλι πίσω, σ’ εκείνη την αξιοζήλευτη εποχή της αυτάρκειας και του «Μάθε παιδί μου γράμματα, να ΄χεις καλά γεράματα»!
Αλλά, εκείνο που έχει σημασία, είναι πως, αυτές οι παλιές σχολικές φωτογραφίες, πέραν των άλλων, κρύβουν μέσα τους και μια ανάμνηση χαραγμένη, ένα γέλιο, έναν αναστεναγμό, ένα δάκρυ, μια ελπίδα.
Άραγε, υπάρχει η δυνατότητα να κρατήσεις το χρόνο μέσα στα χέρια σου και αυτός να μη φύγει ποτέ;
Κι αν αυτό δεν γίνεται, μήπως υπάρχει η δυνατότητα μιας ενδόμυχης συνομιλίας, με τα εικονιζόμενα πρόσωπα, σ’ αυτό το παιχνίδι της μνήμης;
Μια συνομιλία που μπορεί να μας δείξει τον τρόπο για το μοιραίο «πέρασμα»...
Εκεί όπου περπάτησαν εκείνοι...
Εκεί όπου ζούμε σήμερα εμείς...
Εκεί όπου θα τρέχουν αύριο οι νεότεροι...

Πέμπτη, 12 Ιουνίου 2014

Δέκα ανοιξιάτικες λήψεις στην Παναγία Βαλτινού.





Δέκα καταπληκτικές φωτογραφίες που δημοσιεύθηκαν στην ηλεκτρονική σελίδα trikala-ident.blogspot.gr και αναδεικνύουν την ομορφιά και το κάλλος του δάσους της Παναγίας του Βαλτινού.


Δέκα έργα τέχνης που απαθανάτισαν την ομορφιά της άνοιξης στο σπάνιο αυτό δάσος δρυός του Βαλτινού. 



Δέκα καρτ - ποστάλ που τα παρουσιάζουμε και εμείς παρακάτω με μεγάλο θαυμασμό!!!

Κυριακή, 8 Ιουνίου 2014

Ταξιδέψτε και γνωρίστε το Βαλτινό μέσω Google


Μια νέα εφαρμογή εγκαινίασε πριν λίγες μέρες η Google για την Ελλάδα.
Οι χρήστες του διαδικτύου ανά τον κόσμο μπορούν πλέον μέσω των Χαρτών Google να απολαμβάνουν ακριβείς εικονικές περιηγήσεις στη χώρα μας, με εικόνες από κάμερες 360°.
Ο εικονικός περίπατος στην Ελλάδα αποκαλύπτει όλα τα χωριά, όλες τις μεγάλες ελληνικές πόλεις, τα διάφορα μνημεία με πολιτιστική και ιστορική σημασία, καθώς και μια σειρά δημοφιλών τουριστικών προορισμών.
Έτσι δίνεται και η δυνατότητα για μια περιήγηση σε ολόκληρο το Βαλτινό, από δρόμο σε δρόμο και από γειτονιά σε γειτονιά.
Η Ελλάδα γίνεται η 56η χώρα που εισέρχεται στο Street View, καθώς η ευρύτατα δημοφιλής εφαρμογή είναι ήδη διαθέσιμη σε 55 χώρες παγκοσμίως, δίνοντας τη δυνατότητα στους χρήστες να εξερευνούν εικονικά μια γειτονιά, ένα χωριό, μια πόλη μέσω πανοραμικών φωτογραφιών από το επίπεδο του δρόμου.
Αναμφίβολα, το Street View αποτελεί ένα ισχυρό εργαλείο για την τουριστική προώθηση μιας χώρας που αφθονεί σε αρχαιολογικούς χώρους παγκόσμιας κληρονομιάς, αλλά και στις ομορφιές των νησιών της.
Είναι επίσης διαθέσιμο στο Google Earth αλλά και στους Google Χάρτες για κινητό τηλέφωνο. 
Μέσω του street view λοιπόν, μπορεί κανείς να ταξιδέψει σε όλη την Ελλάδα, να γνωρίσει την Θεσσαλία, τις πόλεις, τα χωριά και μαζί με αυτά και το Βαλτινό.

Για να περιηγηθείτε στο  street view της Google πατήστε εδώ

Πέμπτη, 8 Μαΐου 2014

Οι περιστεριώνες της Δυτικής Θεσσαλίας (Τρίκαλα - Καρδίτσα).

Του Δημήτρη Τσιγάρα

Περιστεριώνας στην Φανερωμένη Τρικάλων


Οι περιστεριώνες των κυκλαδίτικων νησιών δεν αποτελούν μοναδικότητα για την Ελλάδα, καθότι παρόμοια κτίσματα και με ανάλογο ιδιαίτερο ενδιαφέρον συναντούμε στη δυτική Θεσσαλία, δηλαδή, στα χωριά των νομών Τρικάλων και Καρδίτσης.
Οι κάτοικοι αυτών των αγροτικών χωριών, μαζί με τα άλλα οικόσιτα ζώα και πτηνά, εκτρέφανε και εκτρέφουν ακόμα και σήμερα περιστέρια για το νόστιμο κρέας τους.

Περιστεριώνας στα Σερβωτά Τρικάλων


Οι περιστεριώνες αυτοί, που βρίσκονται διάσπαρτοι στα διάφορα πεδινά χωριά, είναι κτισμένοι παραπλεύρως της αγροτικής κατοικίας και του αχυρώνα, μέσα στον οικισμό και ξεχωρίζουν μεταξύ τους στην αρχιτεκτονική δομή, ανάλογα με τα υλικά κατασκευής τους.
Με βάση τα υλικά κατασκευής τους, διακρίνονται σε 6 κατηγορίες:
α) Πλίνθινοι περιστερώνες
β) Τσίγκινοι περιστερώνες
γ) Ξύλινοι Περιστερώνες
δ) Τούβλινοι περιστερώνες
ε) Τσιμεντοπλίνθινοι περιστερώνες
στ) Μικτής κατασκευής περιστερώνες.

Περιστεριώνας στο Παλαιοκκλήσι Καρδίτσας


Όλοι τους είναι λιτά διώροφα κτίσματα, με σκέπαστρα κεραμοσκεπή ή με μεταλλικά ελάσματα (τσίγκους) ή με ξύλινες τάβλες.
Εξωτερικά στα τοιχώματα υπάρχουν τετράγωνές ή τρίγωνες οπές εισόδου - εξόδου των πτηνών (φωλίτσες). Ο εσωτερικός χώρος χρησίμευε για αποθήκη ή για άλλη χρήση.
Στην κατασκευή τους λαμβάνονταν υπόψη τα απαραίτητα μέτρα για την προστασία των περιστεριών από τις νυφίτσες, τα φίδια κλπ.

Περιστεριώνας στο Μεγάλο Κεφαλόβρυσο Τρικάλων

Περιστεριώνες (Γενικές χρήσιμες οδηγείες)



Η σωστή κατασκευή του περιστεριώνα είναι η βάση για πετυχημένη εκτροφή περιστεριών. Η επιλογή του χώρου και της θέσης που θα φιλοξενήσει τον περιστεριώνα πρέπει να πληρεί μερικά σημαντικά κριτήρια.  


Ο Χώρος.
        Πρώτα απ΄ όλα ο χώρος πρέπει να είναι καλά φυλαγμένος και προστατευμένος για την αποφυγή τυχόν κλοπής. Η επιλογή χώρου για την τοποθέτηση του περιστεριώνα μεταξύ της ταράτσας ή της αυλής δεν είναι εύκολη. Η κάθε θέση έχει τα δικά της πλεονεκτήματα και μειονεκτήματα.  


       Η ταράτσα δύναται να είναι ποιο ασφαλές από τις κλοπές, τα ποντίκια, τις γάτες, τα σκυλιά κλπ. Επίσης είναι ποιο απομονωμένη από τις γύρο δραστηριότητες (προσπέλαση ανθρώπων, αυτοκινήτων, σκύλων, κλπ.) που ενδεχομένως φοβίζουν και ταράζουν την ησυχία των περιστεριών. Ακόμη, η ταράτσα με το ύψος της συμβάλει στην εκπαίδευση των περιστεριών στις πτήσεις.

Περιστεριώνες της Τήνου



Η Τήνος έχει πολλά αξιοθέατα για να περηφανεύεται. Ένα από τα πλέον αξιοπρόσεκτα είναι οι περιστεριώνες της, πραγματικά κτιστά λιθοκεντήματα. Στέκουν αγέρωχοι πολλούς αιώνες τώρα στους κάμπους της Τήνου και μαρτυρούν για μία ακόμη φορά την έμφυτη καλλιτεχνία των Τηνιακών.


Δεν είναι γνωστό πότε άρχισαν να χτίζονται περιστεριώνες στην Τήνο. Η παλιότερη γραπτή πηγή που τους αναφέρει χρονολογείται από το 1726 αλλά σίγουρα ξεκίνησαν να χτίζονται πολλοί νωρίτερα. Και οι περιστεριώνες και η εκτροφή περιστεριών έφτασε στην Τήνο αλλά και σε άλλα κυκλαδονήσια, όπως η Μύκονος κι η Σίφνος, από τους Ενετούς κατά τη διάρκεια της κυριαρχίας τους.


Είναι χτισμένοι σε ανοιχτά μέρη για να ξανοίγονται τα περιστέρια, σε μέρη με άφθονο νερό και ταυτόχρονα προστατευμένα από τους ανέμους.

Τετάρτη, 7 Μαΐου 2014

Αιγυπτιακοί περιστερώνες



Οι Αιγυπτιακοί περιστεριώνες, ή περιστερώνες, σε πολλές αιγυπτιακές πόλεις αλλά και κατά μήκος πολλών δρόμων ατενίζουν ψηλότερα από πολλά κτίρια σαν όρθιες πήλινες καμινάδες και χρησιμοποιούνται για την εκτροφή των περιστεριών.
Οι Αιγυπτιακοί περιστερώνες είναι κατασκευασμένοι και κτισμένοι από φυσικά τούβλα λάσπης και είναι ιδιαίτερα διαδεδομένοι σε μια εξαιρετικά κοινή θέα σε όλη τη χώρα. 
Σε πολλά μέρη της Αιγύπτου οι περίεργοι περιστεριώνες είναι ένα σημαντικό μέρος του πολεοδομικού σχεδιασμού
Είναι τόσο διαδεδομένοι ώστε να αποτελούν ένα μέρος της αιγυπτιακής εθνικής ταυτότητας.


Παρά το γεγονός ότι, σε πολλές πόλεις της δυτικής Ευρώπης, τα περιστέρια θεωρούνται παράσιτα, και αρουραίοι με φτερά, στην Αίγυπτο θεωρούνται χρήσιμα, με διατροφική αξία και εκτρέφονται σε αστικές περιοχές μέσα σε Περιστερώνες.
Σε μια χώρα με περιορισμένες καλλιεργήσιμες εκτάσεις, το περιστέρι είναι ένα μέρος της καθημερινής διατροφής, και χρήσιμο αγαθό για τη σίτιση ενός έθνους.
Σε όλη την Αίγυπτο, τα περιστέρια καταναλώνονται ως τρόφιμα, και τα περιττώματά τους θεωρούνται και χρησιμοποιούνται ως ένα πολύτιμο λίπασμα.



Παραθέτουμε παρακάτω μια συλλογή από πανέμορφους Αιγυπτιακούς περιστεριώνες.